WSPÓLNOTA ŻYWEGO RÓŻAŃCA

Opiekę duchową nad grupą pełni Ks. Proboszcz Grzegorz Brzyszkowski

Wspólnota ta powstała w naszej parafii w 2003 roku z inicjatywy ks. dziekana Rajmunda Machulca, naszego ówczesnego proboszcza. Powstały cztery róże utworzone z przedstawicieli istniejących już wspólnot: seniorów, koła misyjnego, wspólnoty rodzin, synodu parafialnego i parafian.

Od 2005 do 8 czerwca 2014 roku (tj., do śmierci) naszym opiekunem duchowym był ks. Andrzej Tatarczyk a od września tego roku obecny proboszcz ks. Grzegorz Brzyszkowski. Wielu członków odeszło do Pana i pomimo przybywania nowych nasza wspólnota liczy nadal cztery róże:

  • Róża I  NMP KRÓLOWEJ RÓŻANCA
  • Róża II  NMP MATKI KOŚCIOŁA
  • Róża III  NMP MATKI SPRAWIEDLIWOŚCI I MIŁOŚCI SPOŁECZNEJ
  • Róża IV NMP  NIEPOKALANEGO SERCA 

Jako wspólnota prowadzimy Godzinki ku czci NMP o godz. 6:30 w każdą pierwszą sobotę miesiąca. Wtedy też dokonujemy zmiany tajemnic. W każdą drugą sobotę miesiąca uczestniczymy we Mszy Św. odprawianej w naszej intencji a następnie w konferencji formacyjnej prowadzonej przez naszego opiekuna ks. Grzegorza. Jest też czas na bieżące sprawy i rozmowy. Wydajemy gazetkę , w której zamieszczamy kalendarium, termin następnego spotkania, zmianę tajemnic, intencje modlitewne na dany miesiąc. Modlimy się w intencjach papieskich, parafialnych i róż różańcowych.

W maju 2013 roku obchodziliśmy uroczyście X rocznicę powstania Żywego Różańca. Na Mszy odprawianej w naszej intencji odnowiliśmy przyrzeczenia, otrzymaliśmy różance, statuty i legitymacje. Po mszy odbyło się spotkanie w salce pod kościołem przy kawie i cieście własnej roboty.

Gdyby ktoś chciał przyłączyć się do naszej Rodziny Różańcowej wystarczy przyjść w pierwszą sobotę miesiąca na Mszę Świętą o godzinie 7:00. O godz. 6:30 odmawiamy wspólnie różaniec. Serdecznie zapraszamy.

„Uświęcajcie swe dusze, a z Różańcem w ręku wypraszajcie lepsze jutro światu”

(Sługa Boży ks. August kard. Hlond, Prymas Polski)

Główną odpowiedzialną, zelatorką jest Pani Danuta Paszek

Historia Żywego Różańca

Zdrowaś Maryjo, najważniejsza modlitwa w różańcu, wyrosła z Ewangelii. Złożyły się na nią słowa anioła Gabriela: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą” (Łk 1,28) i słowa Św. Elżbiety: „Błogosławione jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona” (Łk 1,42).

We wczesnym chrześcijaństwie często ją powtarzano. W XIII w. dodano imię Jezus, z którym Maryja związana była ściśle jako Matka. Na przełomie XV/XVI w. dołączono prośbę: „Święta Maryjo, Matko Boża…” Do wielokrotnego powtarzania Ojcze nasz i Zdrowaś, w ciągu średniowiecza dołączano rozważanie tajemnic z życia Jezusa i Maryi.

W XIV w. synody dodały Wierzę w Boga. Te trzy modlitwy traktowano jako formułę wiary, podstawowy katechizm. Długi i złożony proces kształtowania się modlitwy różańcowej, otrzymał swój dzisiejszy kształt na początku XV w. w klasztorze kartuzów w Trewirze. Tam w każdym Zdrowaś po Jezus dołączano zdanie zawierające tajemnicę z życia Jezusa i Maryi. Podzielono też różaniec na dziesiątki, złożone z Ojcze nasz i 10 Zdrowaś z tajemnicami. Liczba tajemnic, opartych na Piśmie św. doszła do 150.

Pod koniec XIV w. dominikanie zredukowali ilość rozważanych tajemnic do 15, dzieląc je na 3 części: radosną, bolesną i chwalebną. W XVI w. różaniec poprzedzono wyznaniem wiary i po każdej dziesiątce dodano Chwała Ojcu. Po wyznaniu wiary dodano Ojcze nasz oraz 3 Zdrowaś na uproszenie cnót Boskich: wiary, nadziei i miłości. W tej formie różaniec zatwierdził pap. św. Pius V. W 2002 roku, ROKU RÓŻANCA, Jan Paweł II dodał do rozważań różańcowych tajemnice światła.

Stowarzyszenie Żywego Różańca założyła Paulina M. Jaricot w 1826 r. w Lyonie. Składa się ono z 15-osobowych (obecnie 20-osobowych) grup, zwanych różami. Na czele stoi zelator. Każdy członek Róży odmawia codziennie jedną dziesiątkę różańca, co łącznie daje cały różaniec.

Żywy Różaniec zatwierdził Grzegorz XVI w 1832 r. Opiekę nad nim Pius IX w 1877 r. powierzył przełożonemu generalnemu dominikanów. Celem Żywego Różańca jest propagowanie kultu Jezusa i Maryi, umacnianie wiary, leczenie nędzy moralnej, walka z szatanem, szerzenie pokoju, nabywanie cnót chrześcijańskich.

Do Polski Żywy Różaniec dotarł jeszcze w XIX w. Obecnie istnieje niemal w każdej parafii. W 1977 r. Prymas Stefan Wyszyński zatwierdził Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez o. Szymona Niezgodę OP w 100. rocznicę objawień fatimskich.

W Polsce ruch ten jest bardzo rozpowszechniony, przyjmuje też formy Podwórkowych Kółek Różańcowych Dzieci, Nieustającego Różańca Papieskiego czy Różańca Rodzinnego.

Założycielka Żywego Różańca

Paulina Maria Jaricot ( 22.07.1799 – 9.01.1862 )  – francuska sługa Boża

W 1799 roku, 22 lipca w lyońskiej rodzinie bogatego przemysłowca Jaricot przyszła na świat dziewczynka – Paulina Maria. We Francji trwała rewolucja francuska obracając się przeciwko Kościołowi i religii. Paulinę ochrzcił potajemnie ukrywający się kapłan.

Dziewczynka w dzieciństwie snuła wraz ze starszym bratem marzenia o pracy misjonarskiej. Jednak młodość porwała ją w wir światowego życia. Przyszedł jednak dzień dramatyczny. Nieszczęśliwy wypadek spowodował, że dziewczynie groziła śmierć. Zrozpaczona matka żarliwie błagała Boga o ratunek, ofiarując swoje życie za życie córki. Modlitwa została wysłuchana i pani Jaricot wkrótce zmarła, a Paulina wyzdrowiała. Wydarzenia te, jak i kazania jezuity o. Wurtza doprowadziły do jej nawrócenia. 17-latka złożyła ślub czystości. Całą energię spożytkowała, by pomagać młodym robotnicom rodzinnej fabryki. Zachęcała je do modlitwy wynagradzającej Najświętszemu Sercu Pana Jezusa za grzechy świata, pro -wadziła działalność charytatywną, tracącym zatrudnienie pomagała znaleźć pracę.

Jako 21-letnia dziewczyna w 1819 założyła lyońskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary, zwane też Związkiem Lyońskim, które zajmowało się głównie zbieraniem pieniędzy na katolickie misje zagraniczne. W 1822 Związek przeniesiono do Rzymu i uczyniono je oficjalnym organem Stolicy Apostolskiej do zbierania środków materialnych na misje.

W okresie rozruchów robotniczych w Lyonie w latach 30. XIX w. (np. powstania tkaczy) Jaricot wspierała robotników duchowo i materialnie (próby zbudowania przedsiębiorstwa, którego udziały byłyby własnością robotników).

Cztery lata później powołała do życia Stowarzyszenie Żywego Różańca. Członkinie były zorganizowane w Róże. Każda Róża liczyła 15 osób, bo tyle było wówczas tajemnic Różańca Świętego. Każda z nich codziennie odmawiała „swoją tajemnicę”. Było to modlitewne „zaplecze” pracy misyjnej Kościoła. Do zadań Stowarzyszenia należało propagowanie wartościowej literatury i dewocjonaliów. Każdy członek Żywego Różańca miał obowiązek wprowadzić kolejne pięć osób.

Paulina Jaricot, założycielka wszystkich tych dzieł, ciężko zachorowała na serce. Udała się do Ojca Świętego Grzegorza XVI i uzyskała błogosławieństwo oraz poparcie dla swojej działalności. Papież udzielił też dziełu Żywego Różańca wiele przywilejów. Były to przede wszystkim odpusty.

Zmarła 9 stycznia 1862 roku w Lyonie. Obecnie trwa jej proces beatyfikacyjny.